Me myself and I

Şimdiki zaman (hikayenin devamı)

Cuma, Mayıs 2, 2008

yürümek güzeldi.
ne olursa olsun güzeldi aynı yolda yürümek.aynı insanla yanyana yürümek.ama o hiç bırakmayan insan gün gelip bıraktığında ne mi olmuş o da işte şimdiki zaman...

paramparça olmuş içim, sanki kalbimi çıkarmışlar içimden, sanırsın başka yerde atıyor, sesini bile duyamıyor insan...
güne başlamışsın ama gün çoktan bitmiş, baştan sonu gelmiş.
ne kahvaltı ne yemek, bir bardak su yeter olmuş.
kapı çalmış o sanmışsın,
telefon çalmış o sanmışsın,
beklemek yormuş beklemek daha çok acıtmış canını, umutların en kötüsü belki de bu, çoktan gitmiş birinin döneceğini beklemek.mutsuzlukların en kötüsünü iliklerinde hissetmek..
ağlamak, ağlamak ve ağlamak,hiç durmadan, hiç susmadan, artık neye ağladığını unutana kadar ağlamak, gözyaşların kuruyana kadar, sesin kısılıncaya kadar...
sonra uzun süren sessizlikler ve her telefondan sonra tekrar başlayan hıçırıklar..
bitmek bilmeyen vazgeçişler ve geri dönüşler..unuttuğunu sandığın günlere geri dönüşler.
aynı acıyı bir daha yaşadığını görüp aynada kendine küfredişler..aptalım ben salağım ben deyişler..kendini suçlayışlar.
onu içinden çıkarmaya çalışırken bir bakmışsın sen de yoksun.sen de onunla yok olmuşsun.paramparça olup dört duvar arasında son bulmuşsun.

anladım ki şimdi hayatın en acımasız yanlarını, hayatın en en tatlı anlarını yaşarken tadıyorsun.sonra da hayat işte diyorsun.öyle bir masal ki bu bittiğinde uykuya dalamıyorsun.

işte böyle şimdiki zaman, gelecekte ne olur, kim bilir ?!