Me myself and I

MayıS

Cumartesi, Aralık 6, 2008

Çok uzun zaman oldu yazmayalı. Çok uzun süre yazmadım çünkü çok uzun süredir biri vardı yanımda. Yanımda demek belki de ona haksızlık olur. O içimdeydi hep. Benimleydi her zaman. Yazmam gerekmiyordu bu yüzden.O anlıyordu beni.Her şeyi biliyordu, belki de çok şey biliyordu.Anlatmadan anlıyordu her şeyi.

Ben de öyle yaptım. O söylemeden önce, hatta inkâr ederken anladım gideceğini. Hep –di’li geçmiş zaman kullanmamdan anlaşılmıştır belki.

O, gitti.

Çok sevdim, belki hala seviyorum onu. Her güne onun geri gelebileceğini düşünerek uyanıyorum. Sonra gün bitiyor ve o gelmiyor. Sonra o gece ağlıyorum ve lanet ediyorum her şeye. Pişman oluyorum beklediğime. Sonra ertesi sabah yine aynı…

Yazıyorum, yazdıkça azaltıyorum içimdekileri. Hep böyle yaptım ve bundan sonra da çok farklı olmayacak, anladım.

Çoğu zaman yazmaya direndiğim de oldu. Çocukça olduğuna inandım zaman zaman.  Ama başka şansı olmadığında insan yazmalı. İçindekileri dökmenin bir yolunu bulmalı. Anladım ki ben bu konuda iyiyim. Yazmak konusunda iddialı değilim ama içimi dökmek konusunda benden iyisi yoktur. Dökebildiği kadarını da saklamayı becere bilmeli insan. Mesela şu an tek yaptığım bu.Acımı saklamaya çalışıyorum ben.Gülüyorum değişen hiçbir şey yokmuş gibi.Her şeyin değiştiğini anlayana kadar da öyle yapacağım.

Mesela sevdiğimi saklayacağım. Onu hep beklediğimi fark etmeyecek kimse. Kalbime gömdüklerimden farklı olacak.

Yaşayan bir şeyi gömmek katliam olacak.

Henüz bu kıyıma hazır değilim. Kim bilir belki de hiç hazırlanmayacak. Unutmaya çalışmaktansa, alışmaya çalışacağım. Yazmaya devam ettiğim sürece belki de, okurum geçmiş her şeyi. O zaman anlarım ben de bugünlerin değerini. Öyle ya insan yaşarken farkına varamıyor.

Kısacası yine döndüm beyaz sayfalara. Bir ırmak var içimde dökülmeyi, denize ulaşmayı bekleyen.

10.5.08