Me myself and I

İşte bu, dostum!

Pazartesi, Mayıs 12, 2008

...
İşte bu, dostum!Bu, bizi bütün zenginlikler içinde yoksul kılan: yalnız olamamamız: içimizdeki sevginin, yaşadığımız sürece, ölüp gitmemesi.
...
Ama kimse de demesin ki bizi, yazgı ayırıyor! Biziz bunu yapan, biz: biziz, kendimizi bilinmezin gecesine; herhangi başka bir dünyanın soğuk yabancılığına fırlatıp atmaktan haz alan---olabilseydi, güneşin çevresini de terkeder, yanılgı yıldızının sınırlarının ötesine saldırırdık.Ah! İnsanın yabanıl yüreğine denk gelen bir yurt yok; nasıl, güneşin ışınları yeryüzünde ilkin olgunlaştırdığı bitkileri sonradan kurutup yakarsa, insan da öldürür yüreğinde gelişen tatlı çiçekleri, neşelerini, yakınlığın ve sevginin.
Hölderlin
Hyperion, 1

Oruç Aruoba
ol an